بیم + آری!

هر کدوممون یه جور ویژه(!) این بیماری رو بروز میدیم...

یکی با حسادت، یکی پرخاشگری و فحاشی، یکی جلب توجه...

یکی هم با مزاحمت!

من هم مثل همه ی آدمهای دیگه به اندازه ای که سنم قد میده و به اندازه ای که زندگی باهام تا کرده با این رفتارها بنحوی برخورد داشتم و یا دچارش شدم...

مزاحمت هم انواع مختلف داره... یکیش بعضی از همین کامنتهایی که چند ساله از اشخاص مختلف دریافت می کنم و بنظرم کاملا عمدیه و احتمالا از سر بیکاری!

+ شاید بنظر خودم آستانه ی تحملم یه مقدار پایین اومده باشه تو این یکی دو سال ولی من هنوز صبرم خیلی زیاده و دشمن کسی هم نیستم... درستش اینه که اجازه ندم کسی مخل آرامشم بشه و خودم هم آرامش کسی رو بهم نزنم و من "آرامش" رو بزرگترین سرمایه ی هرکس میدونم...

برای همه ی بیماران آرزوی شفا و آرامش دارم*