جبر یا قربانی؟!

شاید حدود یه ساله که درگیر اینم که اصلا این همکاری درست بوده یا نه؟!

اینکه موقعیت قبلم رو بخاطرش به خطر انداختم درست بوده یا نه؟!

اینکه دارم اینهمه برای این کار انرژی میذارم درسته یا ..........

اینکه بخاطر رفتار طرف مقابلم که تو این کار باهمیم، ممکنه هیچوقت تلاشهام اونجور که باید به نتیجه نرسه....

.

.

دیشب با خودم فکر کردم و بالاخره به یه نتیجه رسیدم:

+ دوتا گزینه رو به روت بود... چسبیدن به کار قبلی یا شروع کار جدید... اگه به کار قبلی (که البته دیگه کم کم مثل قبل ازش لذت هم نمیبردی!) میچسبیدی درآمدت رو داشتی ولی هر روز اونو افسرده جلوی خودت میدیدی... یه آدم با کلی غصه و ناامیدی که سکوت و غمش بارها و بارها آزارت داد و دیگه حتی داشت درآمد خودت رو هم برات ناخوشایند می کرد...

گزینه ی بعدی: شروع کار جدید با آدمی که بی برو برگرد دوسش داری و این شروع میتونه بذر امید رو تو دلش بکاره و روزهاش رو کاملا تغییر بده... البته در کنارش برای تو اعصاب خردی داره ولی از خوشحالیش هم خوشحال میشی... گاهی درک نشدن و غمگین شدن داره برات... حتی گاهی تلاشی که به نتیجه نمیرسه! و شاید بیش از هر چیزی ناسازگاری اون آدم باعثش بشه!

انتخابت کدوم گزینه ست؟! اصلا فکر کن بد و بدتر! کدوم گزینه دلت رو آروم تر میکنه؟؟؟

++ دیدنش تو اون شرایط برام آزاردهنده بود... یه جور آزار فزاینده... هدف اول من از کار کردن اثبات خودم به خودمه... نه پول! اگه بین این هدفم و آدمی که معتقدم هرگز قدرشناس نخواهد بود (ولی این چیزی از احساسم بهش کم نمیکنه) مجبور باشم یکی رو انتخاب کنم، قطعا اون آدم رو ترجیح میدم... پس انتخابم بی برو برگرد گزینه ی دومه...

+ پس قربانی شدن رو بپذیر... مثل اینهمه آدمی که بعضی از جاها تو زندگی دستشون نیست و انتخابشون رو اصل ماجرا نسبتا بی تاثیره! اگه تونستی شرایط رو بهتر کن و سعی کن موانع رو برداری... اگه نتونستی یا بهردلیلی نخواستی پس شرایطت رو بپذیر و با شکایت انرژی خودت رو بیش از این هدر نده... اگه آگاهانه گزینه ی دوم رو انتخاب کردی پس پای انتخابت وایسا!

.

.

.