خشم با چاشنی غم...

سر صبح با یکی دو جمله چنان منو از کوره در برد که فقط پرت کردن و شکوندن فنجون تو سینک تونست جلومو بگیره که هر چی دم دستمه رو پرت نکنم تو سر و صورتشون!!!

.

.

.

پ.ن: تا جایی که یادمه تو کل عمرم این سومین باره که این اندازه "از کوره در رفتگی" رو تجربه کردم!!!